Reünie
Een toevallige roman door Christ Braet en Geert Goeman
Onder de titel ‘Reünie’ heeft Christ Braet (°Eeklo, 1962) een aantal jaren geleden een tweetal columns gepleegd in ’t Piekernietje’ (ledentijdschrift van gehandicaptenvereniging vzw PIEKERNIE), een column waarin hij een aantal facetten van het gehandicapt-zijn belicht: hoe kijken mensen die je vroeger als valide gekend hebben je op een dergelijke reünie of samenkomst aan, hoe kijken zij tegen je aan, hoe spreken zij je aan? Ook, hoe spreek jij hen aan, hoe ga je om met dergelijke zaken? Dikwijls ludiek, soms een tikkeltje venijnig met een alerte, rake observatie van de wereld om hem heen, maar altijd met een gezonde dosis humor, de humor van iemand die duidelijk met zijn handicap heeft leren leven.
Laten we beginnen met de betekenis van het woord ‘reünie’. Bij het naslaan van de nieuwste ‘Van Dale’ vind ik volgende definitie”: (hereniging); bijeenkomst van personen (oudgedienden, oud-studenten enz.) die vroeger een groep vormden en zich sedertdien hebben verspreid”. Deze samenkomst van oudgedienden slaat ook op het terugzien van mensen met wie je heel wat tijd hebt doorgebracht in het revalidatiecentrum (UZ-Gent). Een terugzien niet alleen van je lotgenoten met wie je die langere periode heb doorgemaakt, ook een terugzien van het personeel: dokters, verpleegkundigen, kinesitherapeuten, ergotherapeuten. Ook die mensen hebben gedurende je opname min of meer intens deel uitgemaakt van je leven en regelmatig groeien daaruit blijvende vriendschappen.
Zoals de vriendschap tussen Christ Braet en één van de verpleegkundigen die hem toendertijd verzorgd hebben, met name Geert Goeman (°Aalst, 1957). Geert Goeman is ook al heel lang bezig met schrijven, alles wat literatuur aangaat ligt hem eigenlijk nauw aan het hart. Hij was lange tijd literair actief het tijdschrift ‘Ecogroen’, het ‘Humanistisch Verbond’ en ‘Het L.P. Boon-genootschap’.
Na het lezen van een paar columns van Christ Braet in ‘t Piekernietje kwam hij met het voorstel om samen iets te schrijven. Elk om beurten een hoofdstuk, zonder vooropgesteld plan. Een tiental maanden hebben zij beiden gewerkt tot de definitieve versie dan klaar was.
Een goede 200 pagina’s lang weven de auteurs een verhaal (grotendeels in briefvorm) rond begrippen als ‘toeval’, ‘noodlot’, ‘handicap’ en ‘gehandicapt-zijn’. Hierbij is de bloedmooie Katrien een allegorische voorstelling van het toeval, het noodlot, het zoeken naar het geluk. Het boek vertelt niet alleen het verhaal van een onmogelijke liefde, maar vooral het, gedeeltelijk autobiografisch, verhaal van een leven en een omgaan met een handicap. Want dit is na het lezen wel duidelijk: er is leven na én met de handicap.
Leven met een beperking houdt niet in dat het leven beperkter is. Het opent zelfs andere perspectieven. De Heer Balaestrae (een tetraplegieker) vatte het als volgt samen op een congres met als thema ‘Evaluatie van de de kwaliteit van het leven door een persoon met een handicap’: ‘Een zieke oester produceert een parel’. Het is namelijk de binnengedrongen zandkorrel, die onzuiverheid die de oester in staat stelt een parel te vormen. Hiermee bedoelde hij dat bij om het even welke moeilijkheid de kans geboden wordt om nieuwe kwaliteiten te ontwikkelen. M.a.w.: ‘What doesn’t kill a man just makes him stronger’.
Het boek ‘Reünie’ werd op 26 april 1996 voorgesteld aan de verzamelde pers. Dit leverde een paar goede artikels op in enkele kranten. Spijtig is wel dat in één krant de achternaam van Christ tot driemaal toe ‘Baert’ gespeld is, wat de lokale bekendheid niet diende. Bijzonder verheugd waren wij de Heer Jean-Pierre Van Der Meiren, bestendig afgevaardigde van de provincie Oost-Vlaanderen, te mogen verwelkomen. Hij sprak bij die gelegenheid bemoedigende woorden voor onze inzet en werking in het algemeen en dankte in naam van Piekernie nog eens beide auteurs. Hen werd tevens een Piekernie-logo uitgereikt. Dit als dank voor het afstaan van de opbrengst van de verkoop van dit boek aan onze vereniging.
Jacky Boelens
Voorzitter Piekernie
De ‘reünie-columns’ waaruit de roman Reünie gegroeid is waren niet de enige schrijfsels van Christ Braet. Tussen 1987 en 1997 vergastte hij de Piekernieleden om de drie maanden op best te smaken beschrijvingen van zijn vele wederwaardigheden onder de titel De Onaangepasten.
De in 1997 verschenen De Onaangepasten is samengesteld uit ‘Onaangepasten’ die in “ ’t Piekernietje “ verschenen zijn, afgewisseld met fictieve interviewtjes geschreven door Braets alter ego, Jules Vandemariaane. Ze zijn niet chronologisch gerangschikt en enkele stukjes zullen misschien reeds gedateerd overkomen, maar deze selectie geeft wél een beeld van ‘een leven als rolstoeler’. En dát is nu net de bedoeling.
De opbrengst van de verkoop van dit boekje ging naar het vakantiefonds van vzw MEREVAS, een vereniging die zich inzette voor de integratie van personen met een beperking in de samenleving.
No tag for this post.
